Type and press Enter.

#2 First stop: Bangkok

Sommige mensen hebben hun koffer al een week voor vertrek ingepakt, anderen moeten er een halve dag van tevoren nog aan beginnen.
Jullie mogen raden welk persoon ik ben.

Juist. De tweede.

Packing list

Tot grote ergernis van mijn moeder moest ik één dag voor vertrek nog beginnen met inpakken. Wat ik wél al had geregeld (of eigenlijk Jasper) was een ‘packing list’, zo van Google geplukt.
Werkelijk alles stond er op; van tandpasta tot flipflops, ondergoed tot aftersun. De lijst was compleet en super handig.
De minder handige factor was ik. Ik presteer het namelijk om drie keer terug te moeten naar dezelfde winkel omdat ik niet goed op het lijstje heb gekeken.
Doordat dit afgelopen week enige vertraging had veroorzaakt, kon ik dinsdag eindelijk beginnen met inpakken. Alles lag klaar, ik moest alleen wachten tot Jasper ‘s avonds zijn koffer zou komen brengen. We hebben namelijk alles half-half ingepakt voor het geval dat één van onze koffers vertraging zou hebben/kwijt zou raken.

‘Nog even om een nieuwe koffer’

Na het inpakken van Jasper zijn koffer kwamen we er achter dat mijn koffer een flinke slag kleiner was. TÉ KLEIN. Voor een vijf weken durende reis had ik al vrij weinig mee, maar de boksspullen namen echt te veel ruimte in beslag. Daar zaten we dan, om bijna half twaalf ‘s avonds. ‘Ik heb het je gezegd….’ – moeders.
De volgende ochtend, drie uren voor vertrek dan toch nog snel een andere koffer gekocht. Echt hilarisch als ik er nu aan terugdenk. Was het op dat moment niet. Maar goed, spullen in die koffer en gaan met die banaan!

Toch nog een beetje geluk

Eenmaal op Schiphol ging alles heerlijk snel. Een kilootje teveel in mijn koffer waardoor we weer een flinke detour mochten maken, maar uiteindelijk hoefde ik toch niets te betalen. Dat viel alles mee, lucky me!
En toen.. Het moment dat we onze ouders gedag moesten zeggen was daar. Ik had me voorgenomen om niet te huilen, maar moest toch een klein traantje wegpinken. Een dikke kus en dertig zwaaitjes verder liepen we door de poortjes waarna ze ons niet meer konden zien. Wat zullen ze bezorg zijn dacht ik nog, maar nu toch echt doorlopen naar het avontuur.

‘Gelukkig bent u geen stinker’

Ik had me voorgenomen om in het vliegtuig wat films te kijken. Zo gingen die 11 uren naar Bangkok toch wat sneller voorbij.
Tot een paar minuten voor vertrek zaten we met z’n tweetjes in de rij van 3. Een man van midden 50 plaatste zich uiteindelijk in de derde stoel. Geen idee of hij ook voor het eerst naar Thailand ging, of er al vaker was geweest. In het begin werd er niet veel gezegd, totdat Jas met hem aan de praat raakte. Deze man was al meer dan 20 (!) keer in Thailand geweest, en wist ons dus wat leuke verhalen te vertellen en tips te geven.

Jasper weet dat ik geen fan ben van mensen die onhygiënische luchtjes bij zich dragen (wie is dat wel). Ik had dan ook al wel 12 keer gezegd; ‘ik hoop maar dat er geen stinkerd naast ons komt zitten. Dan vraag ik toch echt of hij/zij wat deodorant wil gebruiken hoor’. Deze man was gelukkig heel verzorgd en na een tijdje brak Jasper het ijs met de zin; Nou, gelukkig bent u geen stinker!

Een paar gin-tonics en een leuk gesprek verder viel de man in slaap. Nog zes uren te gaan. Laat ik ook maar wat proberen te slapen, tot we in Bangkok zijn.

X, OMÍ

//

Some people have packed their suitcases a week before leaving, others still have to start half a day before.
You can guess which person I am.

Right. The second.

Packing list

My mother was so irritated that I still had to start packing the day before leaving. But, what I did do (or actually Jasper) was downloading a packing list, found on Google. Really everything was on the list; from toothpaste to flipflops, underwear to aftersun. The list was complete and super handy.

The less ‘handy’ factor, was me. I’m that kind of person that has to return three times to the same store because I didn’t check the list properly. Because this caused some delay last week, I couldn’t start packing till Tuesday. Everything was ready, I only had to wait until Jasper would bring his suitcase to my house in the evening. We’ve packed everything half-half, in case one of our suitcases would be delayed/missing.

‘Lets buy a bigger suitcase’

After packing Jasper’s suitcase we found out that my suitcase was considerably smaller. TOO SMALL. For a five-week trip I already didn’t bring much, but the boxing gear really took up too much space. We sat there at about half past eleven in the evening. “I told you …” – my mom….
The next morning, three hours before departure we went to buy a new suitcase, so it would all fit. Hilarious when I think about it now. At that moment it wasn’t. Anyway, as we say in Holland; go pack your stuff and ‘gaan met die banaan!’

Lucky me!

When we finally arrived at Schiphol, everything luckily went fast. A kilo too much in my suitcase so we had to make a detour… But in the end I didn’t had to pay for anything. Yay!
And then .. The moment we had to say bye to our parents was there. I’d planned not to cry, but I had to give away a little tear. After a big kiss and thirty times of waving goodbye, we walked through the gates after which they couldn’t see us anymore. They will be so concerned about us, I said.. but now, we’re really going to leave Holland and start the adventure.

‘Thank god, you don’t stink!’

I had planned to watch some films on the plane, so those 11 hours to Bangkok would go a little faster.
Until a few minutes before departure, we were with the two of us in a row of 3 seats. A man in his mid-50’s eventually settled in the third seat. I had no idea if he also went to Thailand for the first time, or had been there before. Not much was said in the beginning until Jasper started talking to him. This man had been in Thailand for more than 20 (!) Times, and so he told us some nice stories and tips.

Jasper knows that I am not a fan of people who have an unpleasant smell (I mean, who is?) and I had already said like 12 times; ‘I hope there won’t be a ‘stinker’ next to us in the plane.’ But if there is, I’m gonna ask if he / she wants to use some deodorant ‘. Fortunately, this man was a very neat person and after a while Jasper broke the ice with the sentence; Well, luckily you’re not a stinker!

A few gin-tonics and a nice conversation further the man fell asleep. Still six hours to go. I’m going to try to sleep as well, until we are in Bangkok.

X, OMÍ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 comments

  1. Gelukkig bent u geen stinker!! Haha

  2. Ja je scheen beschermers laat je ook niet thuis! Slim gewoon nieuwe koffer kun je ook lekker veel mee terug nemen….