Type and press Enter.

#7 Our first Muay Thai fight

De dag na onze eerste avond uit. Het was het tijd om de happening van het eiland mee te maken; een Muay Thai wedstrijd. Na lang uitslapen (we lagen 07:00 op bed) maakten we ons klaar om een hapje te eten en naar het stadion te gaan. We hebben hier in Thailand leuke mensen ontmoet. Een paar Nederlanders, Duitsers, Canadezen, Fransen en ga zo nog maar even door. Het leuke hiervan is dat we ieders gewoonten en cultuur een klein beetje kunnen leren kennen, en gezellige dingen met elkaar kunnen doen.
Na wat gegeten te hebben bij Rose & Crown (ga hier ontbijten/lunchen/dineren als je in Koh Samui bent!!) pakten we onze scooters om naar het stadion te crossen.

‘Tonight, tooonight!’

Dat er Muay Thai gevechten te bekijken zijn op dit eiland valt niet te missen. Overal waar je komt hangen posters, worden flyers uitgedeeld en rijden busjes rond met rockmuziek en reclame door de grote speakers: ‘TONIGHT, TOOONIGHT! AT THE MUAY THAI STADIUM, BARE KNUCKLE AND MUAY THAI FIGTS, BE THERE!’. We hebben het inmiddels zo vaak gehoord en gezien, dat we er in ons appartement grapjes over beginnen te maken. Toooooonight tooooonight!! Klinkt misschien minder grappig dan het bij ons is, haha.

Eenmaal bij het stadion aangekomen merken we dat we niet de enige zijn die naar het gevecht van onze trainer Beau komen kijken. Wat een grote groep en wat een drukte! Heel Superpro (onze thaiboksschool) is uitgerukt. Wel had hij voor ons allemaal een kaartje geregeld. De Thaise mensen en wedstrijdvechters van Superpro hoefden geen entree te betalen, wij betaalden 1500 Bath (omgerekend +- 40 euro) Best prijzig, maar je kunt hier eigenlijk niet vertrekken zonder een avond als deze meegemaakt te hebben.

Fight night

Onze Nederlandse vrienden zaten recht voor de ring. Wij mochten aanschuiven en zo zaten we dus vooraan, waar de zweetdruppels van de vechters nog net niet op ons terecht kwamen. Een avondprogramma werd uitgedeeld, met als gevecht van de avond onze trainer Beau. Het was 21:30 en de spanning steeg. In het stadion was het bloedheet, de lucht gevuld met een walm van tijgerbalsem en zweet. De avond ging beginnen.

Ik heb mijn ogen uitgekeken, vallend van de ene indruk in de andere. Links van de ring was een speciale plaats voor mensen die wilden wedden op een gevecht. Hevig zwaaiend met geld riepen ze naar de vechters, hopend dat degene op wie er gewed was zou winnen. Ook was er een kleine cameraploeg aanwezig, waarschijnlijk voor een tv uitzending of iets dergelijks.

Mongkhon

Het eerste gevecht begon. Twee jongens, beide nog geen 14 jaar, kwamen de ring in. Best heftig om op zo een jonge leeftijd al een wedstrijd te vechten, maar hier is dit de normaalste zaak van de wereld. De spanning was van hun bekkies af te lezen, en ze begonnen aan een paar minuten durend ritueel. Ik kan niet precies uitleggen hoe dit ritueel eruit zag, dit moet je echt met eigen ogen gezien hebben. Ook draagt elke vechter voor aanvang van het gevecht een ‘mongkhon’, dit is een soort band die om het hoofd zit. Deze mongkhon wordt na het ritueel door de trainer van het hoofd gehaald, en mag niet dicht bij of op de grond komen. Gebeurt dit wel, dan verliest de mongkhon zijn ‘waarde’.

Het ging er hard aan toe bij de vechtertjes. We merkten dat er veel trappen werden uitgedeeld, dat is waar het hier vooral om draait en waar de meeste punten mee behaald worden. De een sloeg de ander knock out, en zo was het tijd voor de volgende match.

KO!

Na vier wedstrijden was Beau de volgende. ‘Eye of the tiger’ klonk luid door de speakers, en hij stapte zelfverzekerd de ring in. Er zijn hier geen gewicht/leeftijdsklasse’s, dus Beau vocht tegen een dunne lange jongen van in de 20. Na het ritueel begon het gevecht. We waren allemaal ontzettend zenuwachtig, maar het ging hem goed af. Er zijn vijf rondes, maar deze had hij niet nodig. Na een paar rondes sloeg hij zijn tegenstander Knock Out! Iedereen sprong op uit zijn stoel en begon te juichen en klappen. Wat een avond was dit! Na het gevecht zijn we met zijn allen op de foto gegaan en hebben we gegeten bij Sewana, om het te vieren. Als je een echte Thaise avond wilt beleven, moet je hier naartoe gaan. Er speelt een live band (wel alleen Thaise covers, dus meezingen wordt een probleem) en het eten is heerlijk én goedkoop. Leuk om een keer mee te maken!

   

In de volgende blog vertel ik jullie over de Big Buddha en ons favoriete stukje van Koh Samui..

X, OMÍ

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *